نتیجه ی داشتن بابای لطیفی که مارمولکای توی بالکنو نمیکشه، اینه که مارمولکای توی بالکن میرن توی لباسای توی بالکن و منتقل میشن به سبد لباسای واقع شده در غیربالکن و به ناگاه ظاهر میشن روی دیوار اتاقتون...

حق دارم سکته کنم من یا نه؟ با خود مارمولک مشکلی ندارم ها! نه! مشکلم اینه که اگر من اون شلواری که مارمولکه توش بودو میپوشیدم یحتمل سکته میکردم!

یک جایی خواندم که آدم فقط دلش برای آدم هایی که از او دورند تنگ نمیشود. راست میگوید بعضی آدم ها را تو تقریبا هرروز می بینی اما هی دلتنگ ترشان می شوی. دیشب راستش، پیانو را گذاشتم توی گوشم و یک دل سیر گریه کردم. من از بلاتکلیفی بیزارم. این وسط تکلیف هیچ چیزم معلوم نیست. نه تکلیفم با او روشن است. نه با خودم. اصلا نمیدانم چه چیز غلط و چه چیز درست است دیگر. تنها چیزی که میخواهم این است که رک و راست تکلیف همه چیز زندگی ام را روشن کنم. خسته شده ام از این بین زمین و هوا بودن. از دلتنگی کشیدن. از تحمل کردن بودن اما نبودنش...

یک سری رذالت های برخی آدم ها را تا بینشان هستی متوجه نمیشوی.

بیرون که می آیی از بینشان، هیولای درونشان انگار که زنده شده باشد، پنجه هایش را نشانت می دهد.

پ.ن.: و من همچنان خوب هستم! مامان هم امروز میگفت!

کسی که ازش باید خیلی تشکر کنم، الف جان بود اولا که وقتی دو دل بودم، ترغیبم کرد به گام گذاشتن در توفان تغییر. دوما آدم هایی که آنسوی توفان تغییر منتظرم بودند و پذیرفتند من را مثل یکی از خودشان.

فراموش نمیکنم. فراموش نمیکنم.

هرگز...